O programie Wiedza Galeria olimpijczyk.TV Forum Partnerzy Kontakt
USP tenispolska
szukaj z Google

Kalendarz imprez

Najbliższe imprezy:

wszystkie wydarzenia wszystkie wydarzenia

Partnerzy i Patroni

 

Patronat Honorowy



 

Patroni medialni

 

szukaj na stronie

Codzienna aktywność fizyczna

Aktywność fizyczna nie związana z ćwiczeniami ruchowymi – spontaniczna (codzienna) aktywność fizyczna

 

Maria Jodkowska


Wydatek energetyczny związany z aktywnością ruchową dotyczy zarówno celowo wykonywanych ćwiczeń fizycznych (aktywność ruchowa związana z ćwiczeniami) jak też codziennej porcji ruchu, którą każdy człowiek wykonuje, nie zastanawiając się nad tym np. chodzenie, siadanie, wstawanie, mówienie, mycie naczyń itp. Ten rodzaj aktywności określany jest jako aktywność fizyczna nie związana z ćwiczeniami lub spontaniczna aktywność ruchowa.

 

Ilość energii wydatkowanej w ten sposób, w codziennym życiu każdego człowieka zależy od wielu czynników. Najistotniejsze z nich to: indywidualne usposobienie (osoby spokojne zużywają mniej energii i tzw. „niespokojne duchy”), środowisko zewnętrzne (np. wymuszające konieczność wejścia po schodach 2-3 pięter kilka razy dziennie, ponieważ nie ma windy). Przykłady można by mnożyć.

 

Badania amerykańskiego badacza J.A. Levine’a wykazały, że otyłe osoby w porównaniu z nieotyłymi więcej czasu w ciągu dnia (ponad 2 godziny więcej) spędzały w pozycji siedzącej, osoby nieotyłe dłużej przebywały w pozycji stojącej – wstając, siadając, wykonując kilka kroków. Jeżeli więc otyłe osoby zmieniałyby pozycję ciała podobnie jak osoby szczupłe to ich wydatek energetyczny byłby większy o ok. 350 kcal/dobę. W ciągu roku tylko to działanie może spowodować zmniejszenie masy ciała o kilka kilogramów, o ile nie zwiększy się ilość energii przyjmowanej z pożywieniem. Z tego powodu warto promować ten rodzaj aktywności.

Aktywność ruchowa, w przypadku dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym jest czymś naturalnym i spontanicznym. Dzieci w tym wieku mają wewnętrzną potrzebę ruchu. Wyraża się ona we wszelkich formach ruchowych wcześniej nie zaplanowanych, podejmowanych dobrowolnie i żywiołowo. Dzieci wysoko cenią sobie przyjemność i radość płynącą z nieskrępowanego ruchu. Wiele zabaw ruchowych to nie tylko aktywność fizyczna, doskonaląca sprawność dziecka – to także aktywność umysłowa, w której dziecko może wykazać własną inicjatywę i samodzielność. O ile ta spontaniczna aktywność nie jest hamowana lub ograniczana, rozwija dobrą kondycję fizyczną i psychiczną dziecka, kształtuje umiejętności ruchowe, a także zapobiega otyłości. 

 

Biologiczną chęć ruchu skutecznie wyhamowuje, między innymi szkolny system nauki i siedzący styl życia otoczenia. Dlatego tak ważne jest ograniczanie czasu poświęcanego na zajęcia związane z długotrwałym unieruchomieniem, poprzez nauczenie dziecka racjonalnego selektywnego korzystania z telewizji i komputera. Pozwoli ono na wygospodarowanie czasu na różne aktywne formy spędzania wolnego czasu (zabawy ruchowe na powietrzu, uprawianie sportu, zajęcia rekreacyjne). Rolą rodziców jest stworzenie najpierw sobie, a potem dzieciom, dystansu do telewizji i komputera i nauczenie ich korzystania z mediów. W znacznym stopniu od rodziców i opiekunów zależy czy rozwiną czy też zahamują potrzebę ruchu u swego dziecka. W dużej mierze od nich zależy kształtowanie trwałych nawyków i zainteresowań związanych z aktywnością fizyczną.


Rady dla rodziców dzieci w wieku szkolnym

  • Spędzaj czas aktywnie razem z dzieckiem: spacery, wycieczki piesze, rowerowe, wspólna ślizgawka.
  • Bądź dla swego dziecka  przykładem jak aktywnie spędzać wolny czas.
  • Staraj się, aby dziecko miało możliwość brania udziału w różnorodnych formach aktywności ruchowej.
  • Nie upominaj stale dziecka: nie biegaj , nie skacz, siedź grzecznie.
  • Ustal limit czasu spędzanego na oglądaniu telewizji, filmów na video i DVD a także korzystaniu z komputera (gry komputerowe, surfowanie w Internecie) do 1 - 2 godzin dziennie (≤14 godzin w tygodniu), przy założeniu, że programy mają wysoką jakość edukacyjną, informacyjną i są dostosowane do wieku dziecka

 

W okresie dojrzewania słabnie spontaniczna chęć do aktywności ruchowej. Młodzież w tym wieku, zwłaszcza dziewczęta stają się mniej aktywne fizycznie, rzadziej biorą udział w różnych formach aktywności ruchowej zarówno zorganizowanych jak i indywidualnych, w tym również w lekcjach wychowania fizycznego w szkole. Stąd także istotne znaczenie ma zachęcanie młodzieży do udziału w aktywności ruchowej związanej z celowo wykonywanymi ćwiczeniami a także uświadomienie jej roli codziennej aktywności fizycznej. Oto kilka przykładów zamienników w wykorzystaniu codziennej aktywności:

 

Winda

Schody

Wieczorny film w TV

Spacer z psem

Jazda autobusem, tramwajem

Przejście kilku przystanków pieszo

Spacer po galeriach handlowych

Wycieczka rowerowa za miasto

 

 

Warto wspomnieć też o codziennych obowiązkach domowych. Słanie łóżka, odkurzanie mieszkania, zmywanie naczyń, czy wreszcie wyrzucanie śmieci to także dawka ruchu, która liczy się w codziennym bilansie energetycznym.